|
|
Patrząc na niebo z Ziemi możemy zaobserwować, jak w ciągu roku Słońce wędruje przez kolejne konstelacje. Nie przez dwanaście, a trzynaście konstelacji. Tak zwany trzynasty znak Zodiaku to Wężownik, łac. Ophiuchus, znajdujący się pomiędzy Skorpionem a Strzelcem.
Wielu racjonalizująco nastawionych laików przywołuje konstelację Wężownika jako dowód na to, że astrologia jest niemiarodajna i po prostu fałszywa, ponieważ nie bierze pod uwagę tak podstawowych faktów, jak to, że gwiazdozbiorów na ekliptyce jest więcej, niż 12.
Historycznie rzecz biorąc, znaki zodiaku odziedziczyły nazwy po babilońskich gwiazdozbiorach, lecz nimi nie są. Na dodatek, jeśli się sięgnie wstecz, można zobaczyć, że u Sumerów podział na gwiazdozbiory wygądał zupełnie inaczej - np. dzisiejsze gwiazdozbiory Wagi i Skorpiona były gwiazdozbiorem Wielkiego Skorpiona-Smoka, który podzielono na dwa mniejsze, nazywając szczypce Skorpiona Wagą. Jeszcze w II wieku naszej ery pamięć o dawnym podziale nieba funkcjonowała - Klaudiusz Ptolomeusz nazywał gwiazdozbiór Wagi Chelai, czyli Szczypcami. Co więcej - jeśli chodzi o podział nieba na gwiazdozbiory - to co kraj, to obyczaj. W Indiach np. bardzo ważne jest 27 nakszatr, które są związane nie tylko z miesięcznym ruchem Ksieżyca, ale i konkretnymi gwiazdami i konstelacjami - jednak wedle innego podziału, niż funkcjonuje od setek lat w Europie i na Bliskim Wschodzie.
Czym wiec jest znak zodiaku w astrologii? Zacznę od tego, czym jest ekliptyka, kluczowe dla zodiaku pojęcie. Ekliptyka to płaszczyzna, zawierająca orbitę Ziemi. Orbity większości planet Układu Słonecznego leżą bardzo blisko tej płaszczyzny. Z Ziemi wygląda ona jak wielkie koło na sferze niebieskiej, którą dzieli na dwoje. Ekliptyka jest ważna, ponieważ pokazuje pozorny roczny ruch Słońca względem gwiazd. Mniej więcej w pasie ekliptyki znajduje się wedle dzisiejszego podziału 13 gwiazdozbiorów, w tym Wężownik i trzymany przez niego Wąż. Starożytnym badaczom gwiazd łatwo było dla wygody nadać poszczególnym sektorom ekliptyki nazwy od gwiazdozbiorów, choć w rzeczywistości znaki zodiaku to odcinki ekliptyki.
Prawidłowa definicja znaku zodiaku to 30-stopniowy odcinek ekliptyki, która jak każde koło liczy sobie 360 stopni. Łatwo policzyć, że 30 pomnożone przez dwanaście daje właśnie 360 stopni. Każdy ze znaków znaków zodiaku jest więc związany nie z gwiazdozbiorami i ich aktualnym położeniem (które zmienia się na skutek precesji), a z energetycznym oddziaływaniem poszczególnych częsci ekliptyki, które są związane z energetyką Słońca i orbitą Ziemi, choć nie tylko.
Najstarsze opisy uzywania 30-stopniowych znaków zodiaku, jakie na dzień dzisiejszy odnaleźli archeolodzy, pochodzą z V wieku p.n.e. Jest to zachowana na glinianych tabliczkach lista zaćmień Słońca między 474 i 456 rokiem p.n.e. W innym zapisie klinowym, opisującym stan nieba z miesiaca nissan (kwietnia) 19 roku p.n.e., można przeczytać:
Jowisz i Wenus na początku Bliźniąt, Mars w Lwie, Saturn w Rybach.
29 dnia - wieczorny zachód Merkurego w Byku.
Najciekawsze jest to, że współcześnie przeprowadzone obliczenia na podstawie tego zapisu (zgodnie z zasadą, że znaki zodiaku to równe, 30-stopniowe części ekliptyki, a nie gwiazdozbiory) pokazują, że zapisane na tabliczce położenia planet są prawidłowe. Dwa tysiace lat temu niebo rzeczywiście tak wyglądało. Innymi słowy, oznacza to, że wbrew temu, na co powołują się tzw. racjonaliści, astrologowie już od dawna widzą różnicę pomiędzy Zodiakiem a konstelacjami gwiezdnymi.
A co z Wężownikiem?
Jest to ogromny gwiazdozbiór, odkryty ponownie przez europejskich astronomów dopiero w latach 30-tych XX wieku.
Jest jedną z 48 konstelacji ptolemejskich. Przedstawia Asklepiosa, dzierżącego węża. Wąż ten jest dziś traktowany jako oddzielny gwiazdozbiór, a kiedyś stanowił całość z Wężownikiem.
Wężownik jest przedstawiany na starych mapach nieba jako mocno zbudowany mężczyzna, trzymający w rękach wielkiego węża. Wedle mitologii greckiej jest to bóg uzdrowicieli - Asklepios, zwany też z łacińska Eskulapem. Był synem Apollina i nimfy Koronis, mężem Epiony (Kojącej Ból) i najsłyniejszym w ekumenie lekarzem. Wychował go centaur Chejron, który nauczył go, jak leczyć wszelkie choroby, goić rany i wskrzeszać umarłych. Hades, bóg podziemi, obawiając sie o swoje wpływy, wymógł na Zeusie, by zgładzić wielkiego lekarza. Wkrótce też Asklepios zginął, rażony piorunem. W ramach zadośuczynienia za okrutną śmierć, nie bez wpływów jego ojca Apolla, Asklepios trafił na firnament, a razem z nim jeden z jego ulubieńców - wąż, który pomagał mu szukać roślin leczniczych.
Po wielkim lekarzu pozostały trzy córki-boginie - Hygeja, patronująca zdrowiu, Panakeja, patronka uzdrawiających ziół i Iaso, uzdrowicielka. Wyspa Kos przez wieki słynęła ze skutecznych terapii kapłanów-lekarzy, który sami siebie nazywali Asklepiadami, potomkami Asklepiosa. Z czasem wąż Asklepiosa stał się ogólnie przyjętym symbolem lekarzy i aptekarzy, funkcjonującym do dziś. Do Asklepiosa także skierowana była przysięga Hipokratesa: do jakiegokolwiek wejdę domu, wejdę doń dla pożytku chorych, nie po to, żeby świadomie wyrządzać krzywdę lub szkodzić w inny sposób. Pod tymi słowami mogę się podpisać obydwiema rękami i dziś, i dedykuję je tym, którzy mają szczerą chęć dowiedzieć się, czym naprawdę zajmuje astrologia, ezoteryka i medycyna naturalna.
czerwiec 2006
© Józefina Jagodzińska
Mapa gwiazdozbioru została stworzona w programie PP3 autorstwa Torstena Brongera. Tłumaczenia na język polski i innych modyfikacji dokonał Przemysław 'BlueShade' Idzkiewicz. Grafika jest dostępna na licencji GFDL.
Rzeźbę Asklepiosa, któraz najduje się w Glypotece w Kopenhadze, sfotografowała Nina Aldin Thune. jest Fotografia jest dostępna na licencji GFDL.
Komentarze: 0 komentarzy
Dodaj swój komentarz!
|
