Zadajmy pytanie: jakiej płci mogłaby być woda? Męskiej czy żeńskiej? Zadajmy pytanie: jakiej płci mogłaby być woda? Męskiej czy żeńskiej?
Obu płci - choć w naszym stuleciu mało kto potrafiłby szybko udzielić właściwej odpowiedzi. Stało sie coś dziwnego. W naszym społeczeństwie ziemia i wszystkie wody na niej są traktowane jako żeńskie, i przez implikacje, należące do kobiet. N zachodzie Niebo należy do mężczyzn, a ziemia do kobiet; mówi się o "ojcu niebieskim" i "matce-ziemi". Wyrażeniom tym nie można nic zarzucić; chodzi raczej o to, ze dwa inne zwroty popadły w zapomnienie: niebieska matka i ojciec-ziemia.
Egipcjanie, jak wiemy z relacji Platona, uważali, że Grecy są na poziomie dzieci; oni sami mogli się poszczycić znacznie starszą tradycją mitologiczną i religijną. Znali Ra - pana nieba oraz Izydę - panią ziemi. Innymi wszakże wybitnymi postaciami egipskiego panteony byli Nut i Geb. Nut, niebieską matkę, malowano na wewnętrznej stronie grobowca, tak że zmarły widział zawsze nad sobą istotę pochylającą się ku niemu z niebios. Na ciele bogini i wokół niego widniały gwiazdy. Jej ręce i stopy dotykały ziemi, a reszta ciała niknęła w niebiosach.
- Wyszedłem z łona matki nagi i nagi będę, powracając do niej. - mówili zmarli. - Matka dała i matka odbiera. Niech będzie błogosławione imię matki. Był też Geb, ojciec-ziemia. Libby i Arthur Colemanowie w swojej książce Ojciec zamieszczają wspaniałe portrety Geba leżącego plecami na ziemi, z brzuchem i uniesionym fallusem, oboma w kolorze ziemi, sięgającymi ku kobiecie w niebiosach, tęskniącymi do gwiazd. Grecy,a po nich Europejczycy stracili kontakt z kompletem czterech bóstw, zachowując w pamięci tylko dwoje z nich. Kiedy pamięta się tylko dwoje bóstw, płcie polaryzują się i zaczynają sie wydawać przeciwstawne. Każda płeć utożsamia się z czymś innym; mężczyźni z niebem, kobiety z ziemią. Mężczyźni utożsamiają się z niebem - ogniem, kobiety z ziemią - wodą.
Wiele kobiet dzisiaj powiada: Ziemia jest płci żeńskiej.
Pewien mężczyzna powiedział mi, że kiedy słyszy coś podobnego, czuje się tak, jakby utracił prawo do oddychania. Kiedy zaś mężczyzna powiada: Bóg jest płci męskiej, kobiety czują się jakby pozbawione prawa do modlitwy. Mitologia ma duże znaczenie. Polaryzacja wywodząca się z naszej ułomnej mitologii greckiej zdążyła już wyrządzić ogromne szkody.
Dziś, kiedy mężczyzna lub kobieta śni jezioro, terapeuta przyjmuje, ze woda odnosi się do pierwiastka żeńskiego. Tym, którzy znają łacinę, mare (morze) kojarzy sie z Marią, a stąd już niedaleko do twierdzenia, ze morze jest płci żeńskiej. Ponieważ zaś morze to nieświadomość, nieświadomość jest płci żeńskiej itd.
Opowieść o Żelaznym Janie, jako przedgrecka, nie przeciwstawia sobie ziemi i nieba. Żelazny Jan żyje w wodzie, pod wodą,a le w równym stopniu na lądzie; jego dzikość i włochatość to atrybuty ziemi i jej zwierząt. Ani ziemia, ani woda nie są wyłącznie płci żeńskiej lub męskiej.
Starożytni Celtowie mieli męskiego boga zwącego się Dommu, czyli Głębia Wód, i jest możliwe, , ze bóg ten zamieszkiwał źródło, do którego Dzikus przyprowadził chłopca. Ponieważ w wielu mitach celtyckich źródła strzegą zarówno Dzikus, jak i Dzikuska, właściwe będzie stwierdzenie, ze jest ono zarówno rodzaju męskiego, jak i żeńskiego.
Woda w systemach symbolicznych nie reprezentuje pierwiastka duchowego czy metafizycznego (dla których lepszymi symbolami jest powietrze czy ogień). lecz życie doczesne. Woda należy do królestwa skromnego pochodzenia, do życia ziemskiego, narodzin z łona, zejścia z wiecznego królestwa na wodnistą ziemię, na której przybiera ciało złożone głównie z wody. Kiedy nasz a mitologia otworzy się ponownie, by dopuścić kobiety do nieba - niebios, a mężczyzn do ziemi - wody, wtedy dystans między płciami zmniejszy się. Biali mężczyźni uznają wówczas ochronę ziemi za coś bardziej naturalnego, tak jak zawsze uważali rdzenni Amerykanie.
Robert Bly
fragment książki Żelazny Jan,
Wydawnictwo Rebis