O przepowiadaniu przyszłosci : Uni Garden - Astrologia, Tarot, Rozwój duchowy

O przepowiadaniu przyszłości

Autorka: Józefina Jagodzińska

Aion jest małym chłopcem grającym w kamyki -
a chłopiec ten rządzi całym kosmosem.

Heraklit z Efezu

Aion to w języku greckim oznacza wieczny, twórczy, boski Czas. Żyjemy zanurzeni w czasie, ale świadomie nie postrzegamy go w pełni - wszak jesteśmy istotami, które poruszają się w swobodnie w 3 wymiarach, zaś czwarty znany nam wymiar, czas właśnie, doznajemy w postaci niepełnej, zdolni poruszać się w nim w jednym kierunku, którego początek wyznaczają nasze narodziny, a koniec śmierć.

Owa linearność, wymierzona linijką czasu z punktu Alfa do punktu Omega, jest przyjmowana jako rzecz oczywista, jako naturalnie wypływająca z codziennych doświadczeń, gdzie wydarzenia następują jedno po drugim.

Nie jest to jednak jedyny sposób postrzegania czasu. Zarówno niektórzy fizycy, starożytne kultury, jak i mistycy z różnych epok opisują bowiem czas niejako podwójnie: jeden czas to czas ziemski, jakim posługujemy się na co dzień, drugi - to Wielki Czas, który jest niezmienny.

Ten pierwszy jest postrzegany jako linearna strzała skierowana w jedną stronę, będąca ciągiem przyczyn i skutków. Ten drugi - to Lewiatan ukryty w głęboko pod zwykłym czasem, wieczny, stały, a jednocześnie pozostający w ciągłym ruchu, podobnie jak koliber wiszący w powietrzu w jednym miejscu, a przecież bardzo szybko uderzającego skrzydełkami. Czas poza Czasem porusza się tak szybko, że stoi w miejscu, podobnie jak Czerwona Królowa z Tamtej strony Lustra.

Australijscy aborygeni nazywają go Czasem Snów, Chińczycy - porządkiem Ho-Tu, Irlandczycy - Tir na nOg, znanym także jako miejsce w Czasie poza Czasem i kraina nieśmiertelności.

Ów Wielki Czas wywiera wpływ i sprawia, że znajomość praw rządzących czasem linearnym, zwykle jakże praktyczna i przydatna, potrafi niespodziewanie zawodzić, i to na całej linii. Wielki Czas objawia się bowiem nader często jako trudna do przyjęcia dla większości struktura pola, tzw. przypadki oraz synchroniczności. Wszystko to jest dość irytujące dla tzw. racjonalistów, ponieważ są to zjawiska fenomenologiczne, z natury irracjonalne, nieprzewidywalne i niemierzalne.

Wszelkie techniki dywinacyjne opierają się na tym, co nauka pomija i unika jak diabeł święconej wody, a więc na fenomenologii. Wróżba jest odwrotnością eksperymentu - jest niepowtarzalna i doskonale właściwa za pierwszym razem. Jest mapą prawdopodobieństw danego momentu.

Istotą wszelkiej wróżby - bez względu na technikę jest dotarcie do prawdy wewnętrznej - fenomenu odnoszącego się do osoby, która zadaje pytanie. Statystyki opierają się na ilości i są w pewnym sensie prawdziwe, ale niewiele mówią o konkretnym człowieku. Dywinacja polega na "sfotografowaniu" rzeczywistości człowieka z całą jego niepowtarzalnością i odnalezieniu wzorca, który aktualnie realizuje w życiu.

Sens wróżby polega nie na tym, by przepowiedzieć komuś przysłowiowego bruneta wieczorową porą, lecz by rozpoznać i pokazać pytającem archetyp, jaki nim kieruje w danym czasie!

Znajomość archetypu pozwala bowiem pokazać rodzące się możliwości wyboru oraz mniej i bardziej właściwe ścieżki życiowe. Rozpoznając archetyp, rozpoznajemy bajkę, w jakiej uczestniczymy, a to oznacza informację o całkiem konkretnym polu możliwych wydarzeń. Wiedza taka przynosi pytającemu wiele korzyści jako:

- dodatkowe źródło informacji,
- pogłębienie wiedzy o sobie i swoich motywacjach,
- możliwość szerszego, bardziej świadomego wyboru,
- impuls do zmiany nieciekawej, niekorzystnej ścieżki życiowej etc.

Wracając jeszcze do tego, co się dzieje w trakcie wieszczenia...

Wyobraźmy sobie żabę, która stale mieszka w studni i jeśli podniesie głowę, zobaczy niebo. Funkcjonując w studni grawitacyjnej, jaką jest nasza planeta, a ściślej 3,5-wymiarowy świat - od czasu do czasu podnosimy głowy i widzimy głęboki, ukryty dla nas Porządek Rzeczy. Ten niewielki wycinek nieba, widoczny ze studni, to nasze okno do Czasu poza Czasem. Dostępne każdemu - nie znam człowieka, który by nie przeżył w swoim życiu choć raz chwili wglądu, nawet jeśli tego tak nie nazywa. Wyższy porządek jest więc ukryty nie dlatego, że schowany - po prostu ludzka żaba ma taką strukturę anatomiczną, że trudno jej zbyt długo zadzierać głowę, bo nadwyręży lub zwichnie sobie kręgosłup.

Ciągnąc dalej alegorię, są ludzie - i jest ich całkiem sporo - którzy na skutek naturalnych predyspozycji, treningu bądź jednego i drugiego są żabami, które potrafią wolicjonalnie przekręcać się na plecy i patrzeć w owo okno Wieczności, dostępne dla wszystkich, a widziane przez niewielu. Najzdolniejsi potrafią skakać wysoko w górę - i jeśli tylko potrafią również bezpiecznie lądować, przekazują innym więcej informacji o aktualnym stanie nieba, a więc czy będzie padać, będzie wiało, będzie chłodno itp. Na tym polega z grubsza polega przepowiadanie przyszłości, wróżenie i prorokowanie, z różnym stopniem natężenia.

Podkreślam jeszcze raz, że jest to proces wolicjonalny. Jeśli u kogoś występuje niekontrolowany świadomie kontakt z Czasem Snu, taka osoba ma dwie drogi do wyboru - albo szybko nauczy się szamańskiego BHP, albo oszaleje. Zacytuję tu antropologa Neville'a Drury, który pisze, że szaman i szaleniec w swoich podróżach wewnętrznych nurkują w tym samym oceanie, z tym że szaman świadomie pływa, a wariat tonie, dodatkowo ściągany w dół żelazną kulą u nogi stworzoną ze strachu, niezrozumienia i dezintegracji. Żaba ze skręconym karkiem postrzega Świat Ducha jako koszmar, o czym mogą zaświadczyć opisy halucynacji szaleńców.

Co innego szaman, wróż czy prorok, który po prostu z definicji powinien mieć stabilną, zrównoważoną, a jednocześnie elastyczną osobowość, co pozwala mu funkcjonować na styku obu światów i przynosić wizje z Czasu poza Czasem.

Szaman z prawdziwego zdarzenia jako żaba wytrenowna w skakaniu (i lądowaniu) przynosi ze swoich peregrynacji pamięć wyższego porządku i wewnętrzny ład - dzięki któremu potrafi pomóc zarówno sobie, jak i innym, którzy tej pomocy potrzebują.

Czego życzę wszystkim korzystającym w różnego rodzaju wyroczni:)

październik 2005
Józefina Jagodzińska

Grafika przedstawiająca muzę Uranię pochodzi z dzieła Minerva Britanna Henry Peachama i powstała pod koniec XVI wieku. Zamieszczona na stronach na zasadach Dobra Publicznego.

Drukuj